அவதாரிகை 1.1

உபதேசரத்னமாலையில் :

அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததியாய் ஆழ்வார்கள்

தம் செயலை விஞ்சி நிற்கும் தன்மையளாய் -பிஞ்சாய்

பழுத்தாளை ஆண்டாளை பத்தி உடன் நாளும்

வழுத்தாய் மனமே ! மகிழ்ந்து 

ஆண்டாளுக்கு முன்னர் அவதரித்த ஆழ்வார்கள் - அஞ்சுகுடி

1) முதலாழ்வார்கள் மூவர்

2) திருமழிசையாழ்வார்

3) நம்மாழ்வார்

4) குலசேகராழ்வார்

5) பெரியாழ்வார்

இப்படி ஆழ்வார்களின் சந்ததியாய் அவதரித்த ஆண்டாள், ஆழ்வார்களின் சொத்தான ஞானம், பக்தி மற்றும் வைராக்கியத்திற்கு ஒரே வாரிசு.

பகவான் ஒருவரே புருஷர். மற்ற அனைவரும் ஸ்தீரிகளே. மற்ற ஆழ்வார்கள் நாயிகா பாவத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு பாடினார்கள். ஆனால், ஆண்டாளோ   ஸ்தீரியான ஆழ்வார் ஆகையால், இயல்பாகவே நாயிகா பாவத்தில் அனுபவிக்க முடிந்தது.

பெரியாழ்வார்  கிருஷ்ணாம்ருதத்தை ஊட்டியே வளர்த்ததால், ஆண்டாள் பக்தியில் ஆழ்ந்து, தன் அனுபவத்தைப்  பாசுரங்களாகப் பாட ஆரம்பித்தாள். அதுவே நாச்சியார் திருமொழி ஆயிற்று. வாரணமாயிரம் எனும் பாசுரத்தில், கண்ணனை மணம் புரியுமாறு தான் கண்ட கனாவினைப் பாடினாள்.

கண்ணனை அடைவதற்காக ஆயற்பாடி பெண்கள் செய்த நோன்பையே தானும் மனதால் பின்பற்றி, ஏற்றுக்கொண்ட இடைப்பெண் பாவத்திற்கு தகுந்தாற்போல், அவர்கள் பாஷையில் எளிய முறையில் பாடியதே திருப்பாவை. ஆனால், அதற்குள்ளேயே அனைத்து வேத, வேதாந்தக் கருத்துக்களையும் அமைத்தாள். அவற்றை ஆச்சார்யர்கள் கருணையால் எழுதி வைத்த வியாக்கியானங்கள் மூலம் அறிய முடியும். 

​

​

அவதாரிகை 1.2

கலியுகத்தில், அவரவர்கள் ஆச்சார்யர்கள் மூலமாகத்தான் பெருமானைப் பற்றவேண்டும் என்பது ஸாஸ்திர நியமனம். அவரை விதையை விதைத்தால், கொடி, கொழும்பைப் பிடித்துதான் பந்தலின் மேலே ஏற முடியும். அதே போல, நாமும் ஆழ்வார் ஆச்சார்யர்கள் மூலமாகத்தான் பகவானை அடைய முடியும்.

ஆழ்வார்களில், முதல் பத்து ஆழ்வார்கள், தெய்வத்தையே ஆச்சார்யனாகக் கொண்டு, பெருமானை நேரே பற்றியவர்கள். ஆண்டாள் மற்றும் மதுரகவி ஆழ்வாரோ, ஆச்சார்யனையே தெய்வமாகக் கொண்டு, ஆச்சார்யர் மூலமாகவே பகவானைப் பற்றியவர்கள். கலியுகத்தில் நமக்குப் பொருந்தக் கூடிய வழி, இவர்கள் வழிதான்.

பகவான் ஸ்வதந்திரர். சிசுபாலன், ததிபாண்டன், சிந்தயந்திக்கும் மோக்ஷமளித்தார். ஆனால் அவரைப் பெற்ற தாய், தந்தை வசுதேவர், தேவகி, தசரதன், கௌசல்யா, வசிஷ்டர், துரோணர் யாரும் மோக்ஷத்திற்கு போகவில்லை. இவர்கள் அனைவரும்,  பாண்டவர்களும், விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தையே நமக்குத் தொகுத்தளித்த பீஷ்மரும் கூட ஸ்வர்காரோஹணம்தான் செய்தார்கள். ஏனெனில், ஆச்சார்ய ஸம்பந்தமில்லாததால், இவர்கள் யாரும் மோக்ஷத்தில் ஆசை கொள்ளவில்லை.  பகவானுடன் அருகிலிருக்கும் பாக்கியம் கிடைத்தும் பிறவிப்பயனை அடைய முடியாமல் போனது. பகவான், நாம் ஆசைப்படுவதைக் கொடுப்பார். நாம் சாமான்ய பலனைப் பிரார்த்தித்தால், இதை விட உயர்ந்த விஷயத்திற்கு ஆசைப்பட்டால் நன்றாக இருக்குமே, என்று அந்தர்யாமியாக இருந்து ஒருமுறை சொல்லிப் பார்ப்பார்.

பெருமாள், அந்தர்யாமியாக இருந்து, நமக்கு நல்வழியைக் காட்டுவார். நாம் அதன்படி நடக்காவிட்டால், நம்மை ஸ்வாதந்திரியமாக முடிவெடுக்க விட்டு விடுவார். ஆனால், ஆச்சார்யர்களோ, அதீத கருணையுடன், நாம் விழித்துக் கொள்ளும் வரையில், விடாமல் நம்மை நல்வழிப்படுத்த முயன்று கொண்டே இருப்பர். இதுதான் பகவானுக்கும் ஆச்சார்யர்களுக்குமுள்ள வித்தியாசம்.

பெருமாள், எப்பொழுதும் கருணாமூர்த்தியாகத்தான் இருக்கிறார். ஒவ்வொரு யுகத்திலும், மனிதர்களின் ஸத்வ, ரஜோ, தமோ குணங்களின் விகிதாசாரங்கள் வேறுபடும். குணங்களும் வேறுபடும். ஸத்வகுணம் குறைய குறைய, மோக்ஷத்தில் விருப்பம் குறையும். ரஜோ, தமோ குணங்கள் அதிகரிக்க, தற்காலிகமான இவ்வுலக இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்கே ஆவல் அதிகரிக்கும்.  அதனாலேயே, பெருமாள், ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும்  தன் அணுகுமுறையையும் மாற்றுகிறார். 

பல நல்ல விஷயங்கள் நம்மிடம் வருவதற்கும், பல தீய விஷயங்கள் நம்மை விட்டுப் போவதற்கும், நேரடியாக முயல்வது எளிதல்ல. ஸத்விஷயங்களைக் கேட்க கேட்க, நல்லெண்ணெங்களை, பக்தியை மனதில் விதைத்துக் கொண்டே வந்தோமானால், அந்த பக்தியே அனைத்தையும் ஸாத்தியமாக்கிக் கொடுக்கும். பக்திக்கு பகவான், அந்த சக்தியைத் கொடுத்திருக்கிறார். ஆழ்வார் பாசுரங்கள் பக்தி பரமாக இருக்குமே தவிர, ஆச்சார அனுஷ்டானங்களை வலியுறுத்தி அவ்வளவாக இருக்காது. 

அனுபவம் வந்து விட்டால் அனுஷ்டானங்கள், தானே கைகூடும். அனுபவமின்றி அனுஷ்டானங்களை மட்டும் செய்து வந்தால், ருசி இருக்காது. அனுபவம் மட்டுமிருந்து அனுஷ்டானங்களைச் செய்யாவிட்டால், அனாதிகால பாவம் தொலையாது. பாவம் தொலையாவிட்டால், பக்தியில் முன்னேற முடியாது. பக்தியில் நிலைப்பாடு இருக்காது. எனவே,  அனுஷ்டானத்துடன் கூடிய அனுபவம் அவசியம்.

அதனால்தான் பகவான்,  ஆழ்வார்களுக்கு பல்வேறு அனுபவங்களை அளித்து, அதன்மூலம் பக்தியில் தோய்ந்த பாசுரங்களைப் பாட வைத்து, எக்காலத்திற்கும் பயன்படும்படி ஆக்கி வைத்தார். 

வேதமனைத்திற்கும் வித்தான, பற்ற வேண்டிய முறையைக் கூறும் திருப்பாவையில் ஆழ்பொருள்கள் நிறைய உண்டு. மனதில் பிடிமானம் வரவேண்டும் என்றால் ஆழ்பொருள்களை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நம் யந்திர வாழ்க்கையிலிருந்து மாறி மனதில் வாங்குவோம். அன்புடன் பகவானை அனுபவித்தல்தான் பக்தி. ஒரு பாட்டின் முழு அர்த்தத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், ஒவ்வொரு பாட்டிலிருந்தும் நாம் என்னென்ன தெரிந்து கொண்டு கடைப்பிடிக்க முடியும் என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

​